وحق تعالى ايشان را بزودى نمىگيرد وعقاب ايشان را به آخرت انداخته است ، بدرستى كه أهل شام آمدند ودر أبو قبيس منجنيق بر كعبه بستند پس حق تعالى ابرى فرستاد بر ايشان مانند بال مرغ وبر ايشان صاعقه باريد كه هفتاد نفر در دور منجنيق سوختند « 1 » . ودر حديث معتبر ديگر فرمود : مردى خدمت حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم آمد وگفت : مرا دخترى بهم رسيد وأو را تربيت كردم وچون به حدّ بلوغ رسيد جامه‌هاى نيكو وزيورها بر أو پوشانيدم وأو را بر سر چاهى آوردم ودر چاه افكندم وآخر كلمه‌اى كه از أو شنيدم آن بود كه گفت : « يا أبتاه ! » پس بفرما كه كفّارهء اين عمل چيست ؟ حضرت فرمود : آيا مادرى دارى ؟ گفت : نه . فرمود : خاله دارى ؟ گفت : بلى . فرمود : با خالهء خود نيكى كن كه أو به منزلهء مادر است ونيكى أو شايد كفّارهء گناه تو شود بعد از توبه . راوي از حضرت صادق عليه السّلام پرسيد : اين عمل شنيع را در چه زمان مىكردند ؟ فرمود : در جاهليت پيش از بعثت حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم چنين مىكردند ودختران خود را مىكشتند از ترس آنكه مبادا دشمنان ايشان را سبى كنند ودر ميان قوم ديگر فرزند بهم رسانند وننگ باشد براي ايشان « 2 » .

--> ( 1 ) . كافى 4 / 212 . ( 2 ) . كافى 2 / 162 ؛ وسائل الشيعة 21 / 499 - 500 .